Thaler v. Perlmutter, No. 23-5233 (D.C. Cir.); skarga o certiorari nr 25-449

Zgłaszający wystąpił o rejestrację obrazu, wskazując w formularzu, że powstał on samodzielnie w stworzonym przez niego systemie, bez twórczego udziału człowieka. Jako autora wpisał maszynę, a siebie jako uprawnionego z tytułu własności systemu. Urząd odmówił rejestracji, sąd okręgowy odmowę utrzymał, a sąd apelacyjny utrzymał ten wyrok. Ustalił, że ustawa wymaga, aby autorem był człowiek, i wyprowadził to z konstrukcji samej ustawy, wskazując, że przepisy liczące czas ochrony od śmierci autora, o dziedziczeniu praw, o zdolności do zawierania umów oraz o obywatelstwie i miejscu zamieszkania autora dają się stosować wyłącznie do osób fizycznych. Sąd zastrzegł jednocześnie, że nie rozstrzyga, jaki stopień udziału człowieka wystarcza do objęcia ochroną wytworu powstałego przy pomocy narzędzia, bo skarżący sam przyjął, że takiego udziału nie było. W Polsce odpowiedź jest ta sama, choć na innej podstawie, bo utwór to przejaw działalności twórczej człowieka. Dla praktyki ważne jest to, czego sąd nie przesądził, czyli gdzie leży próg wkładu człowieka. To pytanie wraca w każdej umowie o przeniesienie praw do materiałów przygotowanych z użyciem narzędzi generatywnych.