[2026] UKUT 378 (IAC), Hoxha & Others (Tanveer Ahmed; fraudulent applications; procedure)

Upper Tribunal w składzie trzech sędziów rozpoznał pięć odwołań dotyczących wniosków w ramach programu EU Settlement Scheme, wybranych spośród dziesięciu podobnych, i w jednej decyzji wydał wytyczne dla sędziów trybunału pierwszej instancji na wypadek oszukańczych wniosków imigracyjnych. Trybunał uznał, że wobec szybkiego rozwoju sztucznej inteligencji, służącej do wytwarzania i przerabiania dokumentów i obrazów coraz trudniejszych do odróżnienia od prawdziwych, zasady z decyzji Tanveer Ahmed z 2002 r. stosuje się do każdego dokumentu złożonego w toku postępowania, także w sprawach o kaucję. Zasady te, których sedno stanowi ocena wiarygodności dokumentu na tle całości dowodów i ciężar jej wykazania po stronie odwołującego się, Trybunał rozciągnął też na odwołania niedotyczące ochrony międzynarodowej. Trybunał wskazał, że w rozpoznawanej grupie spraw zarzuty odwołań i oświadczenia świadków często wyglądają na wytworzone przez duży model językowy (nadmiernie formalny język, sztywna struktura z nagłówkami i punktami, powoływanie się na halucynacje w postaci nieistniejącego orzecznictwa lub błędnych cytatów). Zastrzegł, że samo podejrzenie użycia takiego narzędzia nie wskazuje na oszustwo, a w jednym z odwołań uznał, że język i struktura pisma osoby bez pełnomocnika sugerują możliwe użycie narzędzia generatywnej AI. Po uchyleniu decyzji trybunału pierwszej instancji sam rozstrzygnął wszystkie pięć spraw i oddalił odwołania od decyzji odmownych, ustaliwszy, że część złożonych dokumentów, m.in. wyciągi bankowe, była fałszywa, bez wskazania narzędzia, którym je wytworzono. Dla stron i pełnomocników w brytyjskich postępowaniach imigracyjnych oznacza to, że ciężar wykazania wiarygodności dokumentu, także takiego, który mógł zostać wytworzony lub przerobiony za pomocą AI, spoczywa na odwołującym się i dotyczy dokumentu złożonego na każdym etapie postępowania.