Pooja Ramesh Singh v. Jammu and Kashmir Bank Ltd. & Anr., 2026 INSC 668 (Civil Appeal No. 11950 of 2025)

Sąd Najwyższy Indii uchylił wyrok Krajowego Trybunału Prawa Spółek (NCLT) w Bombaju, który przyjął wniosek banku o wszczęcie postępowania w sprawie niewypłacalności spółki będącej dłużnikiem korporacyjnym, oraz wyrok trybunału odwoławczego (NCLAT), który utrzymał to rozstrzygnięcie. Pełnomocnik apelującego, zawieszonego dyrektora spółki, wskazał, że orzeczenia powołane przez trybunał są fałszywe i nieistniejące, prawdopodobnie wygenerowane przez AI, a nawet tam, gdzie oznaczenia orzeczeń są prawidłowe, cytowanych akapitów nie da się w nich odnaleźć. Sąd ustalił w niezależnym badaniu, że z sześciu orzeczeń powołanych przez trybunał trzy powołania są nieistniejące, dwa mają prawidłowe oznaczenie, ale cytowany akapit nie istnieje, jedno zaś powołano pod błędnym oznaczeniem istniejącego orzeczenia, wraz z nieistniejącym akapitem. Zdaniem sądu trybunał oparł wyrok na nieistniejącym i fałszywym materiale, będącym halucynacją, wygenerowanym przez AI i przedstawionym jak precedens, a materiał ten umknął kontroli trybunału odwoławczego. Sąd uznał, że decyzja oparta na takim materiale nie jest decyzją w świetle prawa, niezależnie od tego, czy materiał ten wpłynął na rozstrzygnięcie bezpośrednio, czy pośrednio (w oryginale „irrespective of whether such material had a direct or indirect bearing on the decision-making”). Sąd przywrócił wniosek banku do rozpoznania przez trybunał, nie wypowiadając się co do meritum, polecił Bar Council of India powołać komitet i rozważyć problem adwokatów składających taki materiał oraz ustalić zasadę zapobiegającą takim przypadkom wraz ze skutkami dyscyplinarnymi jej naruszenia, i nie nałożył sankcji. Strona, która w środku zaskarżenia wykaże, że orzeczenie organu powołuje nieistniejące precedensy, nie musi według tego wyroku dowodzić, jaki wpływ miały one na wynik sprawy.