NSA, I OSK 935/26

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od postanowienia WSA w Bydgoszczy, którym odrzucono skargę żony zmarłego wnioskodawcy na bezczynność ZUS w postępowaniu o przyznanie świadczenia wspierającego. Sąd uznał, że skarżąca nie miała interesu prawnego, ponieważ przesłanki tego świadczenia mają charakter ściśle indywidualny i nie są dziedziczne. Na marginesie sąd wskazał, że skarga kasacyjna profesjonalnego pełnomocnika powołuje m.in. ustawę z 17 czerwca 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy społecznej bez publikatora, prawdopodobnie dlatego, że taka ustawa w polskim porządku prawnym nie funkcjonuje, a art. 35 i 87 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 12 Kodeksu cywilnego przypisuje treść, której nie mają te przepisy. Sąd stwierdził, że te sformułowania zdradzają brak podstawowej wiedzy z zakresu treści ustaw, i dodał: „Bardziej prawdopodobne wydaje się zatem, że skarga kasacyjna sporządzona została z wykorzystaniem narzędzi AI, zaś powyższe oczywiście i na pierwszy rzut oka błędne tezy stanowią rezultat tzw. halucynacji AI”. Postępowanie autora skargi, który „nie zadał sobie trudu by choćby pobieżnie zweryfikować treści wytworzone przez sztuczną inteligencję”, sąd ocenił w kategoriach rażącego niedbalstwa. Sąd powołał postanowienie NSA z 23 czerwca 2026 r., I FZ 104/26, jako wskazujące na wątpliwości co do etycznego wymiaru takiego działania, i w całości podzielił ten pogląd, ale sankcji nie nałożył. Pełnomocnik procesowy może zostać publicznie oceniony w uzasadnieniu orzeczenia jako działający z rażącym niedbalstwem także wtedy, gdy rozstrzygnięcie nie wynikało z wadliwych powołań w jego piśmie.