ECLI:NL:GHAMS:2023:793, 796 i 804 (trzy powiązane wyroki)

Kierowcy platform przewozowych zakwestionowali odłączenie ich od aplikacji za rzekome nadużycia oraz odmowę wyjaśnienia, jak przydzielane są kursy i ustalane stawki. Sąd apelacyjny zmienił niekorzystne dla nich wyroki z 2021 r. i uznał, że dezaktywacja konta była decyzją opartą wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu w rozumieniu art. 22 RODO, ponieważ skutkowała utratą źródła zarobku, a w części spraw także zezwolenia na przewóz. Odrzucił twierdzenie, że w procesie brał udział człowiek. Opisany przez platformę przegląd był w ustalonym stanie faktycznym niewiele więcej niż aktem symbolicznym, więc nie znosił automatycznego charakteru decyzji. Sąd stwierdził też, że tajemnica przedsiębiorstwa nie jest samodzielną podstawą odmowy udzielenia informacji potrzebnych do wyjaśnienia decyzji algorytmicznej. W październiku 2023 r. sąd stwierdził niewykonanie wyroku i zasądził świadczenia pieniężne za zwłokę. Dla polskich pracodawców wdrażających narzędzia oceny lub przydziału pracy wyrok pokazuje test „udziału człowieka” zastosowany do konkretnego systemu. Odwrotny wynik tego samego testu, przy systemie oceniającym obywateli w urzędzie, opisuje wyrok austriackiego sądu administracyjnego w sprawie algorytmu urzędu pracy. Holenderski organ ochrony danych ogłosił 21 sierpnia 2026 r. karę 824 990 000 euro nałożoną na Uber za w pełni zautomatyzowane dezaktywacje kont kierowców, co opisuje osobny wpis rejestru.